Tijdschriften en magazines over Frankrijk -:- Het hurktoilet, reisgids voor Frankrijk -:- Bladen over Frankrijk

Veel lezenswaardigs voor de toerist in Frankrijk

Van de bladen die alleen maar over Frankrijk gaan, heeft En France met afstand het zomernummer dat de Frankrijk-gangers onder de toeristen het meest te lezen biedt.
Om te beginnen is daar een mooie special over de Provence, die je gerust een bescheiden reisgids kunt noemen. En France schroomt niet om ook buiten de platgetreden paden van Arles en Cannes te stappen. Het blad zoekt de rust van het land van Forcalquier, waar je nog uren kan wandelen zonder iemand tegen te komen. Net zo'n gebied heb je trouwens voor het grijpen als je een paar kilometer van de overbevolkte Côte d'Azur de bossen van het Massif des Maures in stapt. En France verzuimt alleen te waarschuwen: dit gebied is buitengewoon bosbrand-gevaarlijk, dus pas op met vuur.
En France biedt verder een mooie reportage over het prachtige Noord-Corsica en duikt daarbij pareltje op: het Casa Mucicale in Pigna. Dat is een hotel-restaurant dat met de regelmatig van de klok concerten organiseert in een gat van wel 120 inwoners. Maar ja, die gelegenheid is dan ook 'gewoon' een initiatief van mensen die samen eten en zingen wel een gezellig idee vonden...
Het magazine denkt ook mensen met kinderen: ga eens op zoek naar menhirs en grotten. Vooral die menhirs hebben een onhebbelijkheid: je ziet ze zo maar over het hoofd. Mak daar een uitdaging voor de kidz van! Tot slot brengt En France nog een overzicht van een aantal van de leukste en mooiste festivals uit de schier oneindige rij festivals waar je in de Franse zomer uit kunt kiezen.

Côte & Provence gaat vreemd op Corsica

Het magazine Côte en Provence neemt zijn zomernummer te baat om eens lekker vreemd te gaan. Hoewel Corsica volgens het logo van het blad niet eens bij Frankrijk hoort, laat staan tot de streken waar het blad over gaat, brengt het blad wel een reportage over het eiland. Die graaft niet erg diep, maar brengt je wel in vakantiestemming.
Terug in 'eigen huis' laat het blad meteen merken dat de Côte d'Azur een gebied vol rijkdom is: alsof het jeu-de-boules-banen zijn, liggen hier over mooie golfbanen. Naar de Groene Provence (tussen Sainte-Maxime-Baume en Entrecastaux) trek je volgens C&P vooral vanwege de natuur, Jammer dus dat het verhaal over van alles, behalve de natuur gaat. Leuker is een verhaal over de tuinen van Menton, met als bijzonder extraatje de Fontane Rosa, een huis met tuin gewijd aan de grote schrijvers van Frankrijk.
Côte & Provence zeurt verder een paar pagina's lang over het horkerige gedrag van de Franse politie tegen verkeersovertreders. De tijd van Louis de Funès is voorbij, zo luidt de klacht. Nu zit er misschien een kern van waarheid in de stelling dat Franse agenten niet altijd even galant zijn als hun Nederlandse collega's, dat verhaal heeft een keerzijde: treedt de gendarmerie eindelijk op tegen het volgens veel Nederlanders levensgevaarlijke rijgedrag van de Fransen, is het weer niet goed...
Verder bekijkt C&P het systeem van bijna gratis huurfietsen in Nice, om na één poging te constateren dat het niet werkt, en biedt het een lijst van 130 restaurants die in de ogen van de redactie de moeite waard zijn.

Onthaasten aan de Loir en in een nieuwbouwwijk...

Cover van Leven in Frankrijk, zomer 2010

Leven in Frankrijk laat ons in zijn zomernummer onthaasten aan de Loir, het kleine zusje van de Loire. Natuurlijk doet het daarbij de oude stad Vendôme aan, zien we kastelen en ondergrondse woningen en nuttigen we prima (witte) wijn.
Voor de liefhebbers van het diepe zuiden brengt het magazine een bezoek aan Montpellier. Aan de ene kant siert het de redactie dat ze niet blijft steken in de mooie, oude binnenstad. Aan de andere kant: qua stadsvernieuwing zijn er beslist minder geslaagde voorbeelden dan de nieuwe wijken van Montpellier, om de schoonheid daarvan in te zien moet je beslist meer van architectuur en stedebouw weten dan de doorsnee toerist.
Ook een aardig gevonden invalshoek is Parijs in de voetsporen van Jan Wolkers. Jammer alleen dat de schrijver toe moet geven dat er maar bijzonder weinig aan onze grote schrijver herinnert. Dan vind je in de lichtstad meer Russische souvenirs en ook daarover vind je een verhaal.
Tot slot brengt Leven in Frankrijk een aanstekelijk verhaal over de verrassend mooie Opaalkust in het uiterste noorden van Frankrijk.

Metz als sprookje van het noorden en nog meer moois

Cover van Leven in Frankrijk, voorjaar 2010

Het Centre Pompidou, dat bolwerk van eigentijdse kunst in Parijs, opent een dependance in Metz. Voor Leven in Frankrijk is dat reden om de stad aan de Moezel met een bezoek te vereren. Wat blijkt? Ook zonder een Pompidou is die stad de moeite meer dan waard. Leven in Frankrijk spreekt zelfs van een sprookje aan de Moezel. Dat begint natuurlijk met die fanatastische kathedraal boordevol gebrandschilderde ramen van Chagall en andere meesters.
Metz is ook de stad van het station van de Duitse keizer Wilhelm II en de vele art nouveau. En mocht je toch voor de recente kunst gaan: Leven in Frankrijk heeft zich laten verzekeren dat Pompidou Metz niet alleen de afdankertjes van Parijs krijgt.
Het magazine laat gewezen journaal-lezer Philip Freriks door Parijs wandelen aan de hand van het boekje Souvenir de Paris van drs. P., maar Freriks vindt het te moeilijk om letterlijk in de voetsporen van de onnavolgbare zanger te treden. Ook al in Parijs bezoekt het blad de Serres d'Auteuil in het Bois de Boulogne, monumentale kassen met een schat aan exotische planten.
Verder beschrijft Leven in Frankrijk twee naburige kustplaatsen, Guérande en La Baule. Is de eerste nog typisch Bretons, de tweede is zo'n chique badplaats van een eeuw geleden.

Lekker flierefluitend door Zuid-Frankrijk

De Kampeer- en Caravan Kampioen brengt in zijn aprilnummer een lezersverhaal van een gezin met twee kinderen over een tocht door Zuid-Frankrijk.
Het strand van Narbonne blijkt uitstekend geschikt voor kinderen, want het water dat er tegenaan golft wordt maar heel langzaam dieper. Mooi voor kinderen zijn ook de katharenkastelen van Queribus en Peyrepertuse.
Bij Millau verbaast de schrijver zich er over dat de befaamde brug wel in het landschap getekend lijkt te zijn. Dat is natuurlijk precies wat er gedaan werd om aan de bouw te kunnen beginnen. De brocante (kunst- en curiosamarkt) van Cahors is het gezin iets te duur. Maar als je daarna nog de oude ministadjes Cantobre en Saint-Cirq-Lapopie bezoekt, is er met je vakantie niets mis.

Frans Vlaanderen, goed voor een korte trip

Eerste twee pagina's van de Reizen-reportage over Frans Vlaanderen

Reizen is eigenlijk meer van de exotische bestemmingen, maar in de serie Korte trips gaat het blad deze keer op bezoek in Frans Vlaanderen.
De streek tussen Lille en de kust, die in een grijs verleden nog tot de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden behoorde, blijkt een verrassing. Bij Cassel vinden we hier in Le Nord zelfs nog een berg. Die is weliswaar slechts 178 meter hoog, maar met een beetje mazzel kun je vanaf de top zelfs de kliffen van Dover bewonderen. Nog zo'n verrassing: carnaval vieren ze hier pas in de loop van april. En natuurlijk bezoeken we Bergues, het stadje dat in Frankrijk wereldberoemd werd door de komische film Bienvenue chez les chti's met Danny Boon.
Wie die film gezien heeft, weet dat het hier echt Vlaams is. Dat wil zeggen: aan bier en frieten is hier bepaald geen gebrek. Rest de vraag of je je in deze contreien met Nederlands kunt redden. Dat lijkt tegen te vallen. De ouderen spreken er nog wel een soortement vlaams, maar alleen op zondag in de kroeg. De voertaal is toch echt Frans.

De groene Ardèche, meer groene vakanties en een donker Parijs

De redactie van En France had bij het maken van het nieuwe voorjaarsnummer de zomervakantie al in het hoofd. Met liefst vier reportages probeert het magazine je op weg te helpen bij je vakantieplannen.
De auteur van een reportage over Annecy had echter weinig zin in zijn opdracht, zo lijkt het. In weerwil van de omslagtekst 'Strandplezier' in de Alpen lezen we niet waar je de leukste strandjes vindt. Erger nog, om aan het vereiste aantal woorden te komen gaat de auteur meteen ook maar een meer verderop, aan het Lac du Bourget kijken. Maar of dat net zo mooi is als het meer van Annecy?
Gelukkig maakt Frank Renout veel goed met een verhaal over de btalloze mogelijkheden om in het donker van de lichtstad Parijs te genieten. E zijn talloze gewoon mooi verlichte plekken, maar ook echte juweeltjes zoals het gotische Collège des Bernardins en de Rue Laffitte. Je kunt de avonden ook gebruiken voor een museumbezoek, of voor jazzconcerten in de Rue des Lombards, de jazz-straat van Parijs. En als je dan goed op pad bent, ga je natuurlijk ook voor een late maaltijd. Tip: als je gaat eten in het restaurant Rosa Bonheur. Dan mag je 's avonds tenminste ook het romantische park Buttes-Chaumont in.
En France wijst je verder de weg in de bonte wereld van de eco-vakanties, die in Frankrijk een heuse trend zijn. Je ziet alleen door de wirwar aan kwaliteitslabels nauwelijks meer hoe eco eco nu eigenlijk is.
Tot slot laat En France je kennis maken met de groene Ardèche. Die term blijkt te slaan op het noordelijke deel van dit departement, die nog niet vergeven is van de drommen toeristen. In tegendeel, volgens het blad is dit gebied een beetje ten onrechte nog zo goed als onontdekt.

Op naar Sainte-Maxime, Beaulieu, de Colorado en de racebaan

Côte en Provence doorspekt de verhalen in zijn voorjaarsnummer met lekker veel geschiedenis. Dat is altijd aardig als je je in een gebied wilt verdiepen. Zo leren we in een uitgebreid verhaal over de Grand-Prix van Monaco dat het bepaald geen luxe is dat er kikvorsmannen klaar staan om coureurs op te duiken. Dat je diep in de portemonnee moet duiken voor een fatsoenlijke blik op de races, dat is geen nieuws.
Het magazine doet de suggestie de file naar Saint-Tropez te laten voor wat die is en te stoppen bij Sainte-Maxime Dat is, aldus Côte & Provence, een aardig plaatsje met een vierkant fort uit de Middeleeuwen, een casino en een walk of fame met handafdukken van beroemdheden. Mocht je toch nog naar Saint-Tropez willen, dan ben je er van hieruit met de veerpont veel sneller dan met de auto.
C&P meert verder af in Beaulieu-sur-Mer, dat eind negentiende eeuw gefrequenteerd werd door onder meer Eifel, Tolstoi en keizerin Sissi. Anno 2010 kun je er nog altijd beroemdheden spotten. Zo is Bono van U2 een veel geziene gast. Ook het okergele gebied rond Rustrel, de Provençaalse Colorado, krijgt de nodige aandacht.
Dat moge allemaal aardig zijn, voor een blad als Côte & Provence zijn degelijke verhalen dagelijkse kost. Verrassender is een verhaal dat de keerzijde van de pracht en de praal laat zien. Hoe een telg uit het aloude Grundig-concern een hoofdrol speelt in de wereld van corruptie en maffia...

Van een bange marmot, wielrennen en de mooie Dauphiné...

Reizen brengt in zijn maartnummer een aardige reportage over een rondrit door de Dauphiné, een stuk van de Franse Alpen dat bij ons onder die naam nauwelijks bekendheid geniet. Ruwweg is dat het gebied tussen Chambery, Valence, de Mont Ventoux en de Italiaanse grens.
De auteur heeft vooral oog voor de wielerronde Dauphiné Libéré, die tijdens zijn bezoek verreden wordt. Gelukkig heeft hij zijn vrouw meegenomen om te wijzen op de leuke dingen in dit gebied, zoals de vestingstad Briançon, het lavendelstadje Nyons, de Haussmann-gevels van Valence en het woeste natuurpark van de Queyras. En ach, op de Mont Ventoux kun je zelfs als wielerfan toeristisch doen: bekijk het monument voor wielerkampioen Tom Simpson die hier door de hitte en de doping om het leven kwam. Andersom is de Col du Galibier trouwens ook een belevenis voor mensen die niet van fietsen houden.
De auteur heeft in ieder geval één bijzondere ervaring opgedaan: dat hij een marmot angstig heeft horen piepen terwijl een rumoerige wielerkaravaan met sirenes en een helikopter passeert, is net zo waarschijnlijk als dat pasen en pinksteren samenvallen.
Reizen heeft deze reis verder domme pech. In een overzicht van leuke stadjes om met een budget-vlucht te bezoeken noemt het blad La Rochelle. Dat zou ook inderdaad leuk geweest zijn, ware het niet dat het artikel na het ter perse gaan is achterhaald door de actualiteit. Zoals eerder gemeld op de Hurktoilet Weblog, heeft Transavia bij gebrek aan belangstelling besloten toch maar niet op La Rochelle te gaan vliegen.

Er zijn reismagazines, die ook over Frankrijk schrijven. Er zijn tijdschriften over Frankrijk, die ook leuke zaken voor toeristen beschrijven. Het Hurktoilet houdt bij wat ze de toerist in Frankrijk te melden hebben.