De leukste
 Vakantie gids
 voor Frankrijk


Logo
 
Jouw Foto's   Weblog   Forum   Boeken
 


Introduction en francais sur ce site
Stem op deze Frankrijk gids

Wat een land...

Toiletten...  Taal...   Onderweg...   Brood...
Zwarte zaterdag...
Overnachten...
Frankrijk anders...

Handig

Frankrijk goedkoop
Jeu de Boules  Varen  Skiën   Franse keuken  Fietsen Kastelen
Vakantie bij Nederlanders
Huis in Frankrijk   Links

In 't spoor van

Jeanne d'Arc  Napoleon
Jean de la Fontaine.

Franse streken

Overzichtskaart
Bourgogne Bretagne  Camargue
Centraal Massief: Ardeche, Auvergne, Cevennen
Champagne-Ardennen Corsica
Dordogne
Hautes-Alpes, Haute-Provence
Jura Les Landes
Lille, Nord-Pas-de-Calais
Loire Lyon Marseille Mediterranée
Normandië
Parijs
Poitou-Charentes
Provence
Pyreneeën
Quercy
Savoie, Haute-Savoie
Vogezen, Elzas-lotharingen


Uitgelicht

Nancy
Brug van Millau
Grand Canyon du Verdon
Camper in Frankrijk
Hurktoilet als relax-feauteuil
Nieuws feeds
Hurktoilet sitemap

Weeralarm

Meteo France

Carte de vigilance Météo France
Legenda:
Rood: blijf absoluut thuis!
Oranje: Blijf liever thuis!
Geel: Wees voorzichtig
Groen: Geen probleem
Volg bij oranje en rood alarm het nieuws voor meer informatie.

Links  Het weer

De ‘Grand Canyon’ du Verdon

Zelfs de onvolprezen kaartenmakers van Michelin hebben de naam overgenomen: niks geen gorges du Verdon, nu ja vooruit, voorbij het Lac de Sainte Croix ligt nog een dalletje dat zo genoemd wordt. Maar tussen dat stuwmeer en Castellane spreek je wat Michelin betreft van de Grand Canyon du Verdon. Welnu, dat is overdreven. De echte Grand Canyon is vele malen groter en imponerender. De naam is echter niet helemaal uit de lucht komen vallen. Ze is een verbastering van een citaat van de man die in 1905 als eerste de bodem van het ravijn van de Verdon verkende: speleoloog Édouard-Alfred Martel. Die zei ooit: ,,De kloof van de Verdon is de meest Amerikaanse van alle Franse ravijnen. Dat houd ik vol na de Grand Canyon gezien te hebben.’‘

Kolkend water in de diepte van de Verdon-canyon
In de diepte kolkt het water van de Verdon tussen de rotsen
Daaraan is helemaal niets miszegd. Er is geen Frans ravijn dat meer aan de Grand Canyon doet denken. En ze mag dan kleiner zijn, imponerend is ze wel degelijk. Een diepte van 400 meter en een lengte van een slordige 20, 25 kilometer maken haar tot een geduchte concurrent van de befaamde Samaria-kloof op het Griekse Kreta. Die claimt de langste en diepste van Europa te zijn.
Wie vandaag de dag de Gorges du Verdon wil verkennen, kan kiezen uit drie manieren: met de auto, raftend of te voet. Met de auto is het makkelijkst, maar geeft slechts een beperkte indruk. Raftend is ongetwijfeld de leukste, maar je moet stoppen op de plek waar de kloof het mooist wordt. Te voet is vermoedelijk het indrukwekkendst, maar ook het zwaarst.

Met de auto beginnen we een rondrit in het kleine, maar gezellige stadje Castellane. Op het plein in het centrum staat de route naar de Gorges du Verdon over de D952 duidelijk aangegeven. Na een flink aantal campings wordt duidelijk dat we een mooie kloof inrijden. Een mooie plek voor een eerste stop is de parkeerplaats Samson (let op, aan de bergzijde van de toegangsweg geldt een parkeerverbod), bij de gelijknamige passage van de rivier. Je kunt hier goed bij het water komen en rafters aan zien komen. Je kunt vervolgens een donkere tunnel in. Na ruim honderd meter bieden een paar natuurlijk openingen aan de zijkant (bij de Baume aux Pigeons) niet alleen licht, maar ook een mooi uitzicht op de rivier. Die kolkt hier door een slechts tien meter breed gat in de rotsen. Een kilometer voorbij deze stop vinden we het Point Sublime, een wat overgewaardeerd uitzichtpunt.

Foto van zwemplek tussen steile rotswanden
Wandelaars vinden diep in de kloof enkele leuke zwemplekjes tussen de steile kloof-wanden
Voor de echt mooie uitzichtpunten slaan we vijf kilometer verderop linksaf. Een bordje wijst ons hier op de Route des Crètes. Die voert haast letterlijk over de randen van de afgrond. Bijna elke haarspeldbocht is goed voor een nieuw panorama. Bijzonder is de derde: als je daar naar de rotswand aan je rechterkant kijkt, kun je met een goede verrekijker of telelens een nest gieren vinden. Vind je de gieren niet bij hun nest, dan zweven ze wel ergens in de buurt.
Bij La Palud komen we weer op de D952. Opgelet: de Route des Crètes is voor een deel éénrichtingsverkeer. Je mag vanuit La Palud tot halverwege (iets voorbij het Chalet de Maline), maar doorrijden is er dan niet bij. In La Palud slaan we opnieuw linksaf, richting middeleeuws Moustiers-Sainte-Marie. Wie zin heeft, kan doorrijden naar dit mini-stadje, met als blikvanger een deels Romaanse, deels Gotische kerk. Drie ijzeren steunbalken waren nodig om de kerk na een aardbeving in de negentiende eeuw overeind te houden...
Voor het rondje Grand Canyon du Verdon moeten we twee kilometer voor Moustiers-Sainte-Marie linksaf slaan om via de D957 de rivier over te steken. Aan je rechterhand zie je de rivier uitstromen in het Lac de Sainte-Croix. De eerste weg links is dan de D19, de Corniche Sublime, met opnieuw een aantal sublieme uitzichtspunten. Een aanrader is zeker het Balcon de la Mescla, waar de ravijnen van de Verdon en de Artuby bij elkaar komen. Via de D90, het gehucht Trigance, de D955 en (nu rechtsaf) de D952 keren we terug naar Castellane.

De route per auto is mooi, maar voert bijna overal over de bovenranden van de ‘grand canyon’. Wie zich omringd wil zien door rotswanden, moet natuurlijk op de bodem zijn. Dan is vervoer over water de beste weg. Castellane is de uitvalsbasis van tientallen bedrijfjes, die je de Verdon raftend en/of per kano af laten zakken. De meesten hebben daar ook een verkoopkantoortje, maar de vertrekpunten liggen een paar kilometer stroomafwaarts. Bij de VVV van Castellane liggen de foldertjes van al deze bedrijven. De prijzen ontlopen elkaar niet veel. Reken bij rafting op zo’n 35 euro per persoon voor twee uur of 55 euro voor een halve dag (prijspeil 2015).
Jammer alleen dat het eindpunt steevast bij de Samson parking is, net daar waar het echt mooi wordt. Wie iets verder wil gaan, kan met bij dezelfde bedrijven ook een halve dag aqua-rando boeken. Bij deze vorm van canyoning ga je met gediplomeerde gidsen wandelend, zwemmend en glijdend de echte gorges in.

Foto van de ladder van Imbert Breccie
De 70 meter lange ladder van Imbert Breccie gaat bijna loodrecht naar beneden. Voor uitzicht op de Verdon moet je je gezicht echt van de ladder afwenden...
Dit is ongeveer de manier waarop Martel ruim honderd jaar geleden de kloof voor het eerst verkende. Aan hem herinnert eigenlijk alleen nog de naam van het belangrijkste wandelpad door het ravijn. Het veertien kilometer lange Sentier Martel loopt van het Chalet de la Maline naar de Samson parking. Het is natuurlijk mogelijk om het pad in de tegenovergestelde route te lopen, maar dat wordt sterk afgeraden. Als je dat doet, is de laatste helft van je zes à zeven uur durende wandeling namelijk de zwaarste. Daar zitten enkele moeilijke stukken in, waarna je de wandeling afsluit met een steile klim: hoogteverschil 350 meter. Begin je bij het chalet, dan heb je eerst een afdaling en een moeilijk stuk. De laatste helft is dan weliswaar een beetje ééntonig, maar wel makkelijk te lopen.
In de boekhandels in de omgeving is een - in knullig Nederlands vertaald - wandelgidsje ‘Canyon du Verdon, de mooiste wandeltochten’ verkrijgbaar. Daarin wordt de looprichting vanaf de Samson Passage naar het chalet de la Maline aanbevolen voor mensen met hoogtevrees. Vergeet het maar. Voor mensen met hoogtevrees is dit gewoon geen geschikte wandeling. Grootste knelpunt voor hen zijn de ladders van Imbert Breccie, ongeveer halverwege. Die gaan door een spleet in de rotsen ongeveer 70 meter bijna loodrecht naar beneden. Natuurlijk neem je die, zowel klimmend als dalend, met je gezicht naar de trap toe. Maar voor het mooie uitzicht moet je je af en toe toch omdraaien...

Ook zonder hoogtevrees vraagt deze mooie wandeling de nodige voorbereidingen. Qua zwaarte is het een echte bergwandeling, die in de zomermaanden door de Provencaalse hitte loodzwaar kan zijn. Goed schoeisel is een vereiste, net als minimaal twee liter drinkwater. Zelf had ik anderhalve liter bij me en ik kwam tekort, net als anderen. Neem bovendien een zaklantaarn met verse batterijen mee, want aan de kant van de Samson parkeerplaats zitten twee onverlichte tunnels. De eerste is zonder zaklamp net door te komen, maar de tweede is 670 meter lang en kent enkele bochten. Aardedonker dus... Dit is overigens dezelfde tunnel die bij de Baume aux Pigeons uitzicht biedt op het wilde water in de Samson Passage.
Benut schaduwplekken in bosjes en onder overhangende rotsen om op adem te komen. Het grootste deel van de route loopt halverwege de bodem en de top van de canyon, maar er zijn vier plekken waar je verkoeling in de rivier kunt vinden. Op sommige plekken kun je er zelfs zwemmen. ga alleen wel geleidelijk het water in. Wie verhit door de inspanningen zo maar het koude water in plonst, kan hartproblemen krijgen.
Nog een laatste punt: wie deze wandeling wil lopen, is het beste af in een gezelschap met twee auto’s. Laat de ene achter bij de Samson parking en rijd door naar het chalet de la Maline. Wandel, en haal met de ene auto de andere op. In de zomerperiode rijdt zowel ‘s ochtends als aan het eind van de middag één keer een bus van het Point Sublime naar het chalet en terug, maar die heeft niet altijd voldoende plek. Bovendien komt de bus pas om half tien bij La Maline aan. Dan is het al knap warm. Op beide punten kun je ook taxi’s bestellen. Die kampen echter met hetzelfde capaciteitsprobleem...

Foto van overhangende rotsen op het Sentier Martel
Overhangende rotsen op het Sentier Martel (Martel-pad) bieden wandelaars welkome schaduw
Genoeg gesomberd nu. Belangrijkste vraag natuurlijk: is deze dagwandeling de moeite waard? Dat hangt er van af. Als je wars bent van lichamelijke inspanning of hoogtevrees hebt, is het antwoord simpel: nee. Hou je van een pittige wandeling en een imponerende omgeving, dan is het antwoord ook simpel: ja. Vergeet dan niet af en toe lucht en rotswanden af te speuren naar op aas jagende gieren.
Voor wie een wandeling van ruim zes uur wat lang vindt, zijn er ook alternatieven. Zo is het ook mogelijk vanaf het chalet de la Maline het Imbut-pad te volgen. In ruim een uur kom je dan bij een plek waar de wilde Verdon zich letterlijk een gat door de rotsen geboord heeft. Pas 150 meter verderop komt ze weer aan de oppervlakte.

Wie een vakantie bij dit deel van de Verdon door wil brengen, heeft in Castellane, Le Palud en Moustiers-Sainte-Marie keuze genoeg uit hotels en chambres d’hotes (bed and breakfast). Verreweg de meeste mensen kiezen echter voor de campings, die vooral in Castellane en iets verderop aan het Lac de Sainte-Croix massaal aanwezig zijn. Wees er echter op voorbereid dat deze in het hoogseizoen allemaal volgeboekt zijn. Op de bonnefooi komen is er niet bij...
Reageren op deze pagina kan op het forum

Zoek boeken over de Verdon

Logo Bol.com

Links

VVV Castellane
VVV Mousiers Sainte-Marie
VVV La Palud
VVV Rougon
Regionaal natuurpark Verdon
Maison des Gorges du Verdon
Verdon Passion
Verdon.net
Wandelingen
Vale gieren
Bungee jumpen Pont de l'Artuby
Wandelen in de Gorges du Verdon NL
Bookings-Banner
Hotels in La Palud-sur-Verdon en omgeving
Hotels in Moustiers-Sainte-Marie

Frankrijk-boeken

Logo Bol.com
Campings boeken



Google +1


Nieuwe blogjes

17-11-2017: Parijs: bijna gratis fietsen is even lastig
16-11-2017: Passage du Gois: een weg die elke dag twee keer gereinigd wordt
15-11-2017: In Parijs laat de liefde zich niet stoppen
14-11-2017: Kathedralen moeten gratis blijven, zeggen bisschoppen
13-11-2017: Die andere Mont Saint-Michel, echt in Bretagne, zeker zo mystiek


Nieuw op het forum

Re: Afstudeer-enquête: Help mij alstublieft met afstuderen
Re: Rijden via Millau
Re: Rijden via Millau
Re: Rijden via Millau
Re: Rijden via Millau

 

Het Hurktoilet in de pers. Linken naar Het Hurktoilet
Het Hurktoilet is een initiatief van Peter Koster. Copyrights.

Stem op Het Hurktoilet

Vakantietop   Dordogne Toplijst